Strona:Henryk Sienkiewicz-Potop (1888) t.4.djvu/231

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    testamentem Borzobohatej zapisano, aby dalsi krewni nie szarpali.

    — Tak jest. Ale trybunałów teraz niemasz, a pan Sapieha co innego też ma na głowie.

    — Możnaby dziewczynę w ręce mu i w opiekę oddać. Mając ją na oczach, prędzejby dla niej co uczynił.

    Kmicic spojrzał ze zdziwieniem na pana starostę.

    — Co on w tem ma, że się chce jej ztąd pozbyć? — pomyślał.

    Starosta zaś mówił dalej:

    — Trudno, aby w obozie, w namiocie pana wojewody witebskiego mieszkała, ale mogłaby przy córkach wojewodzińskich zostawać.

    — Nie rozumiem! — pomyślał Kmicic — zaliby on naprawdę chciał jej być tylko opiekunem?

    — W tem jeno trudność, jakby ją w tamte strony w dzisiejszych niespokojnych czasiech wysłać. Trzebaby z kilkaset ludzi, a ja Zamościa ogałacać nie mogę. Gdybym to znalazł kogo, coby ją w bezpieczeństwie dowiózł… Ot, waćpan mógłbyś się podjąć, bo i tak do pana Sapiehy idziesz. Dałbym ci listy… a waćpan dałbyś mi kawalerski parol, że ją bezpiecznie doprowadzisz.

    — Ja mam ją do pana Sapiehy prowadzić? — rzekł ze zdumieniem Kmicic.

    — Alboż to taka funkcya niemiła… Choćby też i do afektu po drodze przyszło?

    — Ehe! — rzekł Kmicic — już tam moje afekty kto inny dzierżawi, a choć tenuty mi nie płaci, przecie dzierżawcy zmieniać nie myślę.