Strona:Henryk Sienkiewicz-Potop (1888) t.4.djvu/228

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    z kieszeni ukradnie, to się już nie potrzebujesz bać złodzieja…

    — Chyba, że tak! — odrzekł Szurski.

    Kmicic zaś sposępniał nagle, bo mu własne zgryzoty na myśl przyszły i nie zważał więcej, że czarne oczki coraz to uporczywiej w niego patrzyły, jak gdyby pytając: jak się nazywasz i zkąd się wziąłeś, młody rycerzu?

    A Szurski mruczał:

    — Wierci, wierci!.… Wierciła tak i we mnie, póki do serca nie dowierciła… Teraz ani dba!

    Kmicic otrząsnął się z zamyślenia.

    — Czemu się który z was nie żeni, u kaduka!

    — Bo jeden drugiemu przeszkadza!

    — Ba, to dziewka gotowa osiąść na koszu.… Choć, co prawda, jeszcze w tej gruszce białe ziarnka być muszą.

    Na to Szurski wytrzeszczył oczy i pochyliwszy się do ucha Kmicica, rzekł wielce tajemniczo:

    — Mówią, że jej dwadzieścia pięć lat, jak Boga kocham! Jeszcze przed inkursyą hultajską była u księżnej Gryzeldy.

    — Dziw nad dziwy, nie dałbym jej nad szesnaście, niechby ośmnaście, najwyżej!

    Tymczasem „licho” domyśliło się widocznie, że o niem mowa, bo oczki jarzące nakryło powiekami i jeno boczkiem trochę strzelało ku Kmicicowi, pytając ciągle: ktoś jest, taki urodziwy? zkąd się wziąłeś?

    A on mimowoli począł pokręcać wąsa.

    Po obiedzie wziął go pod ramię pan starosta kałuski, który z uwagi na dworne maniery Kmicica, traktował go jak niepowszedniego gościa.