Strona:Henryk Sienkiewicz-Potop (1888) t.2.djvu/153

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    Lecz miecznik rosieński rzucił niespokojnym wzrokiem na hetmana, w obawie, czy mu porzucenie stołu nie będzie za złe poczytane. W polu był to odważny żołnierz, lecz z całej duszy bał się Radziwiłła.

    Tymczasem, nadomiar złego, hetman rzekł w tej chwili:

    — Wróg mój, kto ze mną wszystkich toastów do dna nie spełni, bom dziś wesół!

    — Słyszałaś? — rzekł miecznik.

    — Stryju, ja nie mogę dłużej, mnie słabo! — rzekła błagalnym głosem Oleńka.

    — To odejdź sama — odpowiedział miecznik.

    Panna wstała, usiłując wymknąć się tak, aby niczyjej uwagi nie zwrócić; lecz sił jej brakło i chwyciła w niemocy za poręcz krzesła.

    Nagle objęło ją silne rycerskie ramię i podtrzymało już prawie mdlejącą.

    — Ja waćpannę odprowadzę! — rzekł pan Andrzej.

    I nie pytając o pozwolenie, objął jej kibić jakoby żelazną obręczą, lecz ona ciężyła mu coraz bardziej, wreszcie, nim doszli do drzwi, zwisła bezwładnie na jego ramieniu.

    Wówczas on wziął ją na ręce tak lekko, jak dziecko i wyniósł z sali.