Strona:Dante Alighieri - Boska komedja (tłum. Porębowicz).djvu/190

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.
    133 
    »O ty, którego zwierzęce narowy

    Świadczą, że wroga tutaj ząb twój głodze,
    Odpowiedz: przecz-żeś taki dlań surowy?

    136 
    Ja gdy wybadam przyczynę i zgodzę

    Grzech z karą, znając was i wasze dzieje,
    Na jasnym świecie tobie wynagrodzę,

    139 
    Jeśli mi wprzódy język nie skośnieje!«






    PIEŚŃ XXXIII.[1]

    Usta oderwał od okropnej strawy

    Ow potępieniec i z chciwej paszczęki
    Włosami wroga skrzep ocierał krwawy.

    Potem rzekł: »Srogie chcesz odnawiać męki,

    Których myśl sama już rani boleśnie,
    Zanim się jeszcze przelała we dźwięki.

    Lecz że opowieść moja ziarnem wskrześnie,

    Skąd temu zdrajcy ma wyróść niesława,
    Słów mych i płaczu słuchaj równocześnie.

    10 
    Nie wiem kto jesteś, ni z jakiego prawa

    Wszedłeś tu, jeśli nie wiodła cię wina;
    Aleś Florentczyk; język cię wydawa.

    13 
    Widzisz przed sobą hrabię Ugolina[2];

    Ten jest Ruggieri; był arcybiskupem;
    A oto mojej mściwości przyczyna:

    16 
    Zbytnia powtarzać, jak stawszy się łupem

    Podstępu, zwabion złudnymi wyrazy,
    Uwięzion, w kaźni z głodu padłem trupem.


    1. Koło IX. Antenora, granica Ptolomei.
    2. Ugolino della Gherardesca, hrabia Donoratika, magnat pizański ze stronnictwa Gwelfów, wspólnie z arcybiskupem Ruggierim degli Ubaldini wypędził z Pizy Nina de’ Visconti, sędziego Gallury i zajął jego miejsce. Ale arcybiskup czy to z zazdrości, czy z zemsty za zabicie jednego krewniaka wzburzył przeciw niemu lud i z pomocą Gualanda, Sismondiego i Lafranchiego napadłszy na jego dom, uwięził go wraz z dwoma synami, Gadonem i Ugoccionem, oraz dwoma bratankami, Brigitą i Anzelmucciem. Następnie wmówiwszy w lud, iż Ugolino przez zdradę sprzedał Florenczykom i Lukkezanom kilka grodów, kazał wszystkich zamknąć w wieży Gualanda i po siedmiu miesiącach wrzucić klucze do Arna, poczem więźniowie pomarli z głodu. Stało się to w 1288 r. Klasycznemi rozprawami o epizodzie Ugolina są: Fr. de Sanctis w N. Antologia, t. XII, oraz Fr. d’Ovidio, w N. Studi danteschi (1907).