Strona:Chimera 1907 z. 28-30.djvu/519

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.
    506CHIMERA

    Ryczał śmiechem djabłów gmin,
    Żem od celu tak daleki...

    Nie dawały zapomnienia
    Płomienistych morza Let...
    Bicze Furyj krwawią grzbiet,
    Żar mąk ducha opierścienia...


    ...Załamawszy nad głową kurczem skute dłonie,
    Runąłem z jękiem twarzą w płomienie huczące...
    Dymiło krwawo czarne ducha mego słońce,
    Jak żarzący meteor, kiedy w morzu tonie...

    Ryczałem dziko... wyłem nad zabitą duszą,
    Zaprzedaną tak podle za żłób soczewicy...
    Aż się zatrząsł w Otchłani Czart płomiennolicy,
    Drżąc, czy ryki me Piekieł z posad nie poruszą...

    Padam duchem w Śmierć Wieczną, jak w Saharę ciemną...
    Gdyby Samum, palące, suche bez łez szlochy
    Rozsadzały pierś czarną, jak płonące prochy...
    A tłuszcza djabłów krwawo płakała nade mną...

    Wacław Wolski.