Strona:Bezżeństwo duchownych.djvu/8

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


J





Jedném z najważniejszych urządzeń, które tak na polu polityczném jako i socyalném pociągnęło i jeszcze pociąga za sobą najgorsze skutki — jest celibat, czyli bezżeństwo największéj części duchownych Kościoła Rzymsko-Katolickiego.

Ażeby pokryć osłoną nienaturalność i tak wielce złe skutki powyższego urządzenia, starają się niektórzy odnieść je — jeżeli już nie do bezpośrednio Boskich, to przynajmniéj do Apostolskich postanowień.
Z powodu odbywającego się teraz Koncylium w Rzymie, publiczność z zajęciem porusza kwestyą celibatu, — a prassa peryodyczna rozbiera wszystko, co za i przeciw ze względu na tę kwestyą da się powiedziéć. Autor przeto uznaje za konieczne i na czasie poddać pod ścisły rozbiór urządzenie, zaprowadzające celibat duchownych Katolickich, jako téż wyjaśnić jego początek — pobudki — ostateczne wprowadzenie, oraz skutki onego.
Przedewszystkiem nasuwają się nam pytania: Jak powstał celibat? czy postanowił go sam Jezus Chrystus? czy może Jego Apostołowie? czy wreszcie zawdzięcza swój początek czasom późniejszym?

I.
Początek i ostateczne wprowadzenie celibatu.

Jezus Chrystus nie pragnął, aby duchowni Nowego Zakonu żyli w bezżeństwie, a tém mniéj nie ustanowił celibatu jako prawo wszystkich obowiązujące.