każda myśl, każdy najprzelotniejszy moment wewnętrznego życia. Ruchliwa, niespokojna, bolesna, radosna, tragiczna, szydercza, mieniła się
jej twarz w samotnej zadumie, pełnej dziwów, zagadek, cierpień, radości.
Na chwilę podnosiła powieki i wielkie, zielonkawe oczy roztwierały się jakby ze zdumienia. Przeobrażała się nie do poznania, patrząc uparcie w coś niewiadomego. Ręce, ujmujące książkę, siliły się by uczynić jakiś ruch. Poruszały się niespokojnie blade palce, ozdobione pierścieniami o wielkich, ciemnobłyskających kamieniach. Wysiłek w oczach, wysiłek w całej postaci ku ogarnięciu i zrozumieniu czegoś najtrudniejszego...
Aż opadały powieki, opadały ręce i całą postacią spoczywała w bezwładzie w olbrzymim, głębokim fotelu, obitym wytłaczaną skórą. Głowa jej, okręcona ciężkim zwojem kasztanowatych włosów, przechylała się wtył, na wymyślnie wzorzyste oparcie, a rysy twarzy zastygały w nieruchomości, zapadały się w głąb popod ciemne brwi, zaciśnięte powieki, usta układały się w linję marmurowego spokoju.
Jenny zdawała się umarłą. Spoczywała godziny w martwocie myśli, bez ruchu, zda się bez oddechu.
Przed nią, jak okiem zagarnął, groźnie piękny i ponury w swej martwocie świat. Wielki, oszklony olbrzymiemi taflami i tonący w kwiatach balkon wisiał w przestrzeni.
Strona:Andrzej Strug - Pieniądz T. 1.djvu/8
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e3/Andrzej_Strug_-_Pieni%C4%85dz_T._1.djvu/page8-850px-Andrzej_Strug_-_Pieni%C4%85dz_T._1.djvu.jpg)