Słownik etymologiczny języka polskiego/wstęga

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wstęga, wstążka, pierwotnie ‘zaponka, nitka, taśma’ (wstęgowiec, ‘tasiemiec’), później ‘pas, szarfa’; od tęg-, p. ciąg; cerk. wŭstągy, ‘rzemień’ (gławotęż, na głowie), słowień. stōgla, ‘rzemyk’, czes. stouha (i u nas pojawia się stęga, z innym przyimkiem) i otuh (do ściągania, wiązania).