Słownik etymologiczny języka polskiego/wstecz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wstecz, wsteczny, wstecznik, to samo co »wspak«; od tknąć (p.); wyszło od przewodu sądowego, gdzie »tykano« sędziego, apelując do niego: »demonstrans dotycząc się super illo iudice«, »ad illum ponendo i dotycząc się« (tego, co dał rok, t. j. termin); r. 1393: »kiedym kazała wziąć po westczy«; wztecz odmieniało się: weztczy (jak szwiec, szewca; sjem, sejmu), później pierwszy przypadek uogólniono; wsteczyć i wsteczyć się, ‘odwrócić’: »wsteczyło się słońce«, Leopolita, »do swoich wsteczył«. Por. tecz.