Słownik etymologiczny języka polskiego/wilkołak

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wilkołak, od 15. do 18. wieku wyłącznie wilkołek, wilkołkowie; ‘człowiek odmieniający się w wilka’ (niem. Währwolf, dosłownie: »mężowilk«, grec. lykanthrōpos); odwieczny przesąd słowiański, zapisany już w 5. wieku przed Chr. przez Herodota o Neurach (p. nur). Ogólnosłowiańska forma inna: wlkodlak, t. j. ‘mający wilczą sierść’ (dlaka; stąd nazwa prusko-litewska ‘niedźwiedzia kudłatego’, tlakis, lit. łokis); nasza zdaje się zdrobniałą od *wilkoł (urobione jak mozoł, warchoł, wierzchoł,?), jeżeli to nie przeróbka dowolna niezrozumiałego wilkodłak.