Słownik etymologiczny języka polskiego/turma
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
turma, ‘więzienie’, z niem. Thurm, a to z czwartego przypadku łac. turrem, od turris, ‘wieża’, etruskiego (?) pochodzenia; u nas w 16. i 17. wieku ogólne, wyszło z obiegu; powróciło przelotnie za rządów ruskich; od nas przejęła je Ruś ze wtórnem j: tiurma, tiuremnyj. Tę samą turmę przejęli Węgrzy od Niemców jako tōronya, a stąd nasze podhalskie turnia, turnica, o ‘lochach i skałach’. Inne turma z łac. turma, ‘hufiec’, dziś nieznane, acz z niego poszły i turby, ‘hufy’ (włos. turba).
