Słownik etymologiczny języka polskiego/tu

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tu, po narzeczach z dodatkami: tutok, tukaj, i t. d.; z tych jedyne tutaj z tuta w pisemny język zabrnęło, a stąd: tutejszy, dawniej i tuteczny; dalej tubylec; prasłowiańskie; cerk. tu; postaci jak tukaj, tuka(na), tute, małorus. tutka, powtarzają się również; brak odpowiedników gdzie indziej (na Litwie np.). Jak u Czechów, tak i u nas: tudzież; znaczyło dawniej ‘zaraz’, o czasie, albo ‘blisko’, o miejscu; dziś tuż miejsce jego zajęło; w biblji tudzież ‘tu’, ‘tam’ i ‘zaraz’, tuto ‘tutaj’; tuj, tuj, ‘omal’ (w dawnej komendzie wojskowej innego pochodzenia); tukać, tuknąć, ‘wołać: tu!’, »łowcy za wilkiem psom potukają«, w Ezopie. P. ten.