Słownik etymologiczny języka polskiego/trzebić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

trzebić, ‘czyścić’, ‘wycinać las, karczować’, wytrzebić; trzebież, ‘karczunek’ (stąd niezliczone po całej Słowiańszczyźnie nazwy miejscowe: Trzebinia; Trębowla, zamiast Trebowla, z małorus. Terebowla; Treptow); trzebieniec, o człowieku, ‘rzezaniec’. Prasłowiańskie; cerk. trěbiti, ‘czyścić’, rus. terebit’ (bydło), a z cerkiewna istrjebit’, ‘wytrzebić, wyniszczyć’. Obok tych dwu trzeb- (trzeba i trzebić jest jeszcze i trzecie trzeba, ‘ofiara pogańska’, w kapitularzu paderborńskim z r. 785: »idolothita (‘ofiary bałwochwalcze’) quod trebo dicitur«, cerk. starorus. trěba, trěbiszte, ‘ołtarz’, triebnik, ‘księga rytuałowa’, załab. trebe, ‘Boże Narodzenie’; prawdopodobnie do trzeba.