Słownik etymologiczny języka polskiego/tata
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tata, od 15. wieku wypisywane: tato!, z wielu zdrobniałemi, które tu pomijam; podtatusiały; »czekaj tatka latka«; słowo dziecięce, ogólno słowiańskie, nieraz w nieco odmiennej postaci (rus. i tjatja, serb. bułg. tajko i tejko, a inną odmianę, ogólną, p. ciotka). Prasłowo; ind. tata- i tāta-, grec. tata i tetta, łac. tata, celt. tat, lit. tētis, titis, tēwas, ‘ojciec’, prus. tetis, ‘dziadek’. U nas i tatek. Nie słowo to, lecz ogólnoludzki wykrzyknik, jak papa itp.
