Słownik etymologiczny języka polskiego/Tatarzy

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

Tatarzy, »od Tatar«; liczba poj. Tatarzyn i Tatar; od tej nazwy koczowników przezwano ziela i rośliny: tatarak, ‘acorus’, tatarskie ziele r. 1472 i 1500; tatarka, ‘polygonum’, r. 1472, »tatarka albo poganka« r. 1500 (i w łac. pagana, paganica, tak samo niem. Heidekorn), i u Węgrów tatárka; w 15. wieku (z czes. tatrman, ‘lalka’ i ‘szpilman, kuglarz pokazujący lalki’) tetrimani, ‘słudzy piekielni’, z niem. Taterman, od nazwy Tatarów. Inne urobienia, jak tatarczuch, ‘chleb z tatarki’, pomijam.