Słownik etymologiczny języka polskiego/tabaka
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tabaka, tabaczka, tabaczny, tabakierka; tabagja (z niem. Tabagie, franc. tabagie, ‘pokój do palenia’, później ‘restauracja’); od Tabago, prowincji w Jukatanie czy na Antylach, skąd tabaka do Europy się dostała. U nas w 17. wieku dobrze znana, głównie Kozakom, co »piją tabakę« i nosem, t. j. zażywają ją z fajki (lulki), lub jako proszek (niuch, sznupka).
