Słownik etymologiczny języka polskiego/tabela
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tabela, tablica, tabliczka; tabula, tabulatura (i tablatura, o ‘piśmie muzycznem’; »z tablatury«, albo »z partesu«, ‘przesadnie’: »z tablatury stąpa, czyni«); nowe: tabletka (franc. tablette), taburet (z franc. tabouret, a to z tabula); wszystko z łac. tabula, tabulatura; tafla, tafelka, taflowy, taflować, wprost z niem. pożyczki Tafel, a »tabula franka« (u bogatych panów), Potocki, napoły z włoskiego (franco). Łac. słowo ma być pokrewne z niem. Diele, litew. tilēs, p. nasze tło, bo oznaczało ‘płaską rzecz’, i powtarzać się w łac. tellus, ‘ziemia’ (stąd teluryczny), t. j. ‘płaszczyzna’; uległo niby silnemu rozpodobnieniu.
