Słownik etymologiczny języka polskiego/tabela

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tabela, tablica, tabliczka; tabula, tabulatura (i tablatura, o ‘piśmie muzycznem’; »z tablatury«, albo »z partesu«, ‘przesadnie’: »z tablatury stąpa, czyni«); nowe: tabletka (franc. tablette), taburet (z franc. tabouret, a to z tabula); wszystko z łac. tabula, tabulatura; tafta, tafelka, taflowy, taflować, wprost z niem. pożyczki Tafel, a »tabula franka« (u bogatych panów), Potocki, napoły z włoskiego (franco). Łac. słowo ma być pokrewne z niem. Diele, litew. tiles, p. nasze tło, bo oznaczało ‘płaską rzecz’, i powtarzać się w łac. tellus, ‘ziemia’ (stąd teluryczny), t. j. ‘płaszczyzna’; uległo niby silnemu rozpodobnieniu.