Słownik etymologiczny języka polskiego/tępić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tępić, potępiać, potępieniec, wytępiać; tępy, tępieć, tępota, tępawy, tępość; jeden pień we dwu napozór odmiennych znaczeniach (por. niem. stumpf, ‘tępy’, i stampfen, ‘tupać’); prasłowiańskie; cerk. tąp, ‘tępy’, i tak u wszystkich Słowian, rus. tupoj; potępić natomiast tylko u nas i Czechów: czes. potupa, ‘wzgarda’, potupný, ‘haniebny’ i ‘pogardliwy’, potupiti, w dawnym języku ‘potępić’, dziś ‘wzgardzić’. W biblji »tępić mnie« (»uwłaczać«, Leopolita). Pień ten sam co w tep-, top- (p. tonąć i w stąpać, stopa, stiepień; i poprzednie tępać tu również należy; lit. tempiu, ‘naciągam, napinam’, itampas, ‘napięcie’, itumpas, ‘odskok’; od innego pnia łac. tempus, ‘czas (przeciąg czasu)’.