Słownik etymologiczny języka polskiego/tępać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

tępać, ‘tupać’; tępot, ‘tupot’, tęptać, ‘tupać’ (o ‘biciu pulsu’, »żyła tępna«; o nogach); tępać i tupać jedno i to samo słowo, z ą (ę) i z u; postać z ę zaginęła oddawna, ale u Malczewskiego, (za nim?) u Syrokomli i i. tępot (»w przerwanem tępotaniu»; »nasz kulig tępoce«); tępać oboczne do stąpać; p. tupać, por. tępić i topić.