Słownik etymologiczny języka polskiego/są-
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
są-, przyimek nieoddzielny, oboczny do s (p. z, ze), jak wą do w, we (p.). Oznacza, jak z(e), spólność: sąsiad, sąsiada, sąsiedni i sąsiedzki, ‘co zemną siedzi’ (w 17. wieku piszą go samsiadem, niby że ‘sam siada’); sąrżyca, sążyca, ‘pszenica ze rżą (żytem)’; sąmnienie (p. sumienie); sąsiek (p. siec). Częste w nazwach miejscowych: Sątok, t.j. ztok, ‘ścieczenie’ (przeciwnie: Roztok); Sąpolno (o ‘stykających się polach’, niby Opole); Sąciask (prasłowiańskie, powtarza się na Bałkanie: suteška), mylnie Sąciażka (!), ‘cieśnina, przesmyk’; obok są i sę: Sępolno. Pruski przyimek sen, ‘z(e)’, lit. san-dora, ‘z-goda’, są-szlawos, ‘ś-mieci’; ind. sam-, awest. ham-, ‘razem’ (we złączeniach), grec. o-patros, ‘tego samego ojca’.
