Słownik etymologiczny języka polskiego/rząp

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

rząp, rząpia, 'guzica, kuper', serb. rep, ‘ogon’ (urobienia od niego dla ‘fraka’ i ‘komety’!), łuż. rjap, ‘stos pacierzowy’. Od rząp, ‘ogon’, żartobliwe rzępoła (por. pierdoła), rzępolić, o ‘nędznej muzyczce’ (w karczmie). Z tem prasłowiańskiem rząp pomieszano w pisowni rząp, rząpia, ‘zbiornik wody’ (szczególniej w cegielni); pożyczka to z niem. Sumpf, w 16. wieku dobrze przez ż (nie przez rz!) pisana: żąp, trybem polskim z żump, co jest u innych Słowian, Czechów i Słowaków; w aktach 15. wieku zump, zumparius oznaczał wręcz ‘ceglarza’.