Słownik etymologiczny języka polskiego/pierdolić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pierdolić, 'mówić, pleść, bajać', ludowe powszechne (już od 16. w.), od pierdoła, a to od pierdzieć (*pirzdzieć), piernąć i piardnąć (zamiast prawidłowego, ale nieistniejącego, *pardnąć); pierdzieł; prasłowo; lit. pirdis, 'piard' ('pierdzieł'), perdziu, persti; awest. peredaiti, grec. perdomai, niem. Furz, farzen[1] (anglosas. feortan); serb. prdlati tak samo o 'bajaniu' się używa; czes. słowień. serb. prděti, itd.


Przypisy

  1. Przypis własny Wikiźródeł Błąd w druku; powinno być – furzen.