Słownik etymologiczny języka polskiego/rup, rupie

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

rup, rupie, ‘glisty, robaki’; u Stanka rupie ‘gąsienice gzów’; »każdy ma swe rupie«, przysłowie w Ezopie; rupi mię, ‘gryzie, frasuje’; rupieci, ‘stare graty, sprzęty’; rupliwy, ‘troskliwy’. Prasłowo, ale istnieje tylko u nas i u Czechów: roup; lit. raupas, rauplē, raupsai, ‘trąd, wysypka’, rupus, ‘szorstki’, raupeżē i rupeżē, ‘ropucha’, rūpēti, ‘rupi mię’, rupestis, ‘troska’, rūpus, ‘troskliwy’.