Słownik etymologiczny języka polskiego/runo
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() | |
![]() |
runo, ‘skóra z wełną’ (»złote runo«, »pod złotem runem wilcza sierć«); stąd ruń, ‘porost zboża (na wiosnę)’, runić się i runieć, ‘runią ziemię okrywać’; od pnia ru- (p. rwać). Prasłowiańskie; wszędzie tak samo; szczególniej u Serbów obficie zastąpione.
runo, właściwie ‘wełna rwana garścią z owcy’, bo strzyc owce nauczono się bardzo późno, chociaż właśnie owce, nie bydło rogate, główne bogactwo Arjów-pasterzy stanowiły. [1]