Słownik etymologiczny języka polskiego/rok

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

rok, ‘czas orzeczony, nazwany’, z wokalizacją o do rzec (p.); »roki sądowe« do dziś znane, gdy zresztą znaczenie uogólniło się na ‘czas roczny’, rugując lato i god innych Słowian (w biblji: »dwieście lat« i »dwa roki«). Najliczniejsze znaczenia we złożeniach: narok (p.), narocznik, to samo i urok (p.), ‘trybut, danina’ (jeszcze w biblji); obrok (p.), niby ‘deputat, przynależność wymierzona, płaca’, w cerkiewszczyźnie (i na Rusi), co potem nietylko u nas w stajni uwięzło; dalej prorok (p.), otrok (p.); urok, do urzec, ‘oczarować słowem czy okiem’, dziś w języku pisemnym złagodniało: o ‘wdzięku postaci’.