Słownik etymologiczny języka polskiego/psuć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

psuć, psuję, zamiast odmiany pierwotnej: psować, psuję, zepsować, jeszcze w 16. i 17. wieku ogólnej; zepsuty, zepsucie, popsuć (popsuj-majster); od pies (p.); por. niem. verhunzen w tem samem znaczeniu, od Hund: ‘na psa sprowadzać, na psotę’.