Słownik etymologiczny języka polskiego/pokuta

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pokuta, pokutować, pokutnik; w 15. wieku (biblja, ortyle) jeszcze 'wina', w obu znaczeniach: 'przestępstwo' ('culpa')' i 'kara' ('poena', nawet 'grzywny')', jak w czeskiem; od 16. wieku 'poenitentia', 'żal za grzechy z karą-zadośćuczynieniem', co dawniej przez pokajanie (jeszcze i w biblji) tłumaczono: »pokajamy się tego« (biblja, w psałterzu i samo kajać; »nie będzie się kajać«, 'żałować'); z czeskiego; p. kuty, skutek.