Słownik etymologiczny języka polskiego/Polanie

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

Polanie nad Wartą, z Gniezdnem; nad Dnieprem, z Kijowem; liczba pojedyncza: Polanin, nierzadka jako imię osobowe w dokumentach 13. wieku, zastąpiona później przez Polak, Polacy; ale jeszcze wiek 16. dobrze pamiętał Polan (stąd niem. Bolan, Polan, Polen, franc. Poulaine, Pologne). Przymiotnik, jak zawsze, polski (-ian- się nie uwzględnia; wprost od nazwy ziemi, pola, urobiony), stąd jego dwuznaczność: 'polny' i 'polski', i dlatego zastąpiliśmy ów polski, 'polny', przez polny, ograniczając polski do Polan-Polaków. Przymiotnik rodz. żeńskiego: Polska (por. wojska) oznaczał sam kraj, a odmieniał się aż do 19. wieku stale: w Polszcze, nie jak dziś: w Polsce (nie ruska to forma, jak bajano!). Stąd polskość, spolszczyć, polszczyzna.