Słownik etymologiczny języka polskiego/kuty
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() |
kuty stroić albo broić; skutek, skuteczny, skutniejszy u J. Kochanowskiego, ‘skuteczniejszy’, jak i kutać, zakutany, okutać się, formy oboczne do kąt, cerk. skątati, ‘zakutać (w całun, uspokoić)’, i prěkutiti, ‘ozdobić’, kutiti, toż co czeskie kutiti i kutati, ‘broić’, ‘niecić (ogień)’, w załab. ogólnie: ‘czynić, robić’; tu należy i pokuta, pokutować, ‘pokajanie (za grzechy)’, wyraz kościelny (taki sam w czes.; pożyczka nasza ?). P. kąt. Są to (z wyjątkiem pokuty ?) prapolskie wyrazy oboczne, przenigdy pożyczki (niewiadomo nawet skąd), np. u Biernata w Ezopie: »liszka widząc tę jej (małpy) butę, iż tak stroi swoją kutę«, t. j. ‘postawę’, przenigdy »habit«, którego małpy nie noszą.