Słownik etymologiczny języka polskiego/plusk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

plusk, ‘słota’; ‘ogon ryby i bobra’ (od plaski); plusnąć, pluszczeć, pluskać, pluchota (ch z sk) i pluskota, pluta (niby skrócone); plucha, o ‘niechluju’ i o ‘plucie’; pluskwa (bo ‘plaskata’, por. płoszczyca, pod płaski); wokalizacja u, obok ie, ia, w pleskać, plaskać; wszystko od odgłosu; cerk. pljusk, słowień. pljuska, ‘policzek’ (u Reja plask to samo znaczy), rus. plusnut’ i pluchnut’; lu przechodzi w cerk. i w li: pliszt’, ‘wrzawa’ (jak plinąti z plunąti; por. nasze lito z luto), t. j. *pluszcz, tyle co bluszcz, p. (rus. pluszcz).