Słownik etymologiczny języka polskiego/pisk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pisk, piskliwy, piszczeć; piszczel (u miecha, i 'goleń'), piszczałka; piszczek, 'grajek', piszczkowy; pisklę (podobnie pipię, »wąsy pipią«, 'pokazują się', serb. piple, 'pisklę', czes. pipati, 'piszczeć', pipot, 'pisk'); piskać, pisknąć, a z tego pisnąć. Prasłowiańskie, urobione przyrostkiem -sk (por. wrzask) od dźwiękonaśladowczego pi- (»ani pipi«, pipać, p. pipa); na Litwie mało zastąpione, pyszkēti, o 'trzasku' (bata, lodu). Od długiej rury piszczałek i piszczeli przeniesione na 'rurę broni palnej': »na działa i piszczele« (16. wiek), ocalało do dziś w słowie pistolet, co się wkońcu wywodzi z czeskiej pisztali z czasów wojen husyckich, gdy sztuka wojenna i na husytach się kształciła.