Słownik etymologiczny języka polskiego/pienka

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pienka, lub pieńka, druga nazwa 'konopi', dziś głównie ruska, ale czy to zawsze tak było ?; ptaszek od konopi przezywany po łac. canapeus, po niemiecku Hänfling, od Hanf, 'konopie', u nas pienka (obok szczygła), a jest i pienica, pianka, pisana i piąkapiąnką i kulig« r. 1594), czes. pienice, 'sylvia', i pienkawa, 'fringilla', niem. Fink. Nazwy te nie wychodzą, zdaje się, poza zachodnią Słowiańszczyznę (węg. pinty, pintyoke, z niem. czy z czeskiego ?). Ważnem pozostaje świadectwo drugiej nazwy 'konopi', łączącej się nie z Finami, lecz z Indją-Iranem (bang); czy z nazwy ptaszej sądzić, że niegdyś nie ograniczała się Rusią, ale dalej na Zachód sięgała?