Słownik etymologiczny języka polskiego/piękny

From Wikiźródła
Jump to navigation Jump to search
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

piękny, piękność; upiększyć piszemy mylnie, zamiast dawnego piękrzyć i pięchrzyć w 17. wieku, piękrostka, piękrzydło (od 18. w. piększydło); postać z r, niby *piękry, jedynie u nas; z n jest wyłącznie zachodnio-słowiańska (łuż. i czes. piękný); słowo to innym Słowianom zupełnie obce; utworzone (jak prokny, p. prócz) od piek-, 'starać się' (p. pieczołować; ę wtórne), niby 'staranny' (?). Dawny język miał podobnych wyrazów więcej, p. urępny, sudanny, krasny. Trudność sprawia czeskie ie, nie e, jak w pécze, peku, coby na pierwotne ę wskazywało; mimo to zaleca się ów wykład.