Słownik etymologiczny języka polskiego/piędź

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

piędź, piądź, od piąć, pnę (p.), przyrostkiem -dź (por. sta-do itp.). W 15. i I6. wieku o 'karle': »na piędzi mąż (a na łokieć broda)«, albo piędzimężyk, piędzimąż, a całkiem z czeska piedimużik. U wszystkich Słowian tak samo: cerk pęd’, południowe ped lub peda, rus. piad’, czes. pid’.