Słownik etymologiczny języka polskiego/piąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

piąć, pnę, częstotliwe: wspinać, wypinać itd.; zapinać, przeciwnie: rozpiąć; w 15. wieku jeszcze i pnieć: »ciało na krzyżu pniało«, 'wisiało'; od pnia pĭn- i pen-, p. piędź; z wokalizacją o: pon-, w o-pona, zapona itd., a przed -t, p. pęto. Prasłowo; to samo u wszystkich Słowian; lit. pinti, 'pleść', łac. pen-dēre, 'wisieć' (nasze pnieć dawne), i pendĕre, 'wiesić, ważyć' (skąd pensja, pendenty, 'to, co zawieszone', itd.). Nowe słowo, źle urobione, pnącze, niby 'liany', zamiast pnące, pnącki.