Słownik etymologiczny języka polskiego/pica
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
pica, picować, picny, o ‘karmi i furażu, dla bydła (pasza) i wojska’ (»wozy picowne«, »picowniki polskie«); picna (piczna, mylne!) ‘tłusta’ (np. o przepiórce); dziś (od 18. wieku) zupełnie zapomniane; cerk. piszta, ‘pokarm’, rus. piszcza z cerk.; nasze c, cerk. szt, z t-j; od prasłow. pitati, ‘żywić, karmić’ (*pit-ja), z czem zestawiają lit. pietus, ‘południe’; p. paść.
