Słownik etymologiczny języka polskiego/pęcina

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pęcina, ‘przegub w nodze końskiej’ (gdzie się pęta zakładają); pęciny i pęćce, ‘więzy, rzemyki’; p. pęto i piąć; pisownia pęca, pęczca dla ‘pętów’ mylna, zamiast pęćca, pętca (rus. putca). Natomiast pęcak, małopolskie, zamiast pęczak, ‘jęczmień otłuczony’ (ziarno całe zostaje), od pęcznienia.