Słownik etymologiczny języka polskiego/pęd

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pęd, rozpęd; pędzić; napędzać, rozpędzać, i inne złożenia; popędliwy, popędliwość; pędziwiatr, pędziwicher, ‘wietrznik’, ‘trzpiot’, itd. W dawnym języku i pąd, szczególniej w myślistwie z ogarami, tyle co ‘trop, ślad’, »ogar pądowy« (niegdyś ślednik); »pąda!« krzyczy łowczy (w 17. wieku). Prasłowiańskie. Oboczne pud (?), w częstych u Potockiego: popuda, ‘lichota’, »marna popuda«, »temu popudzie«, i popud (= popęd): »tymże wlecze się popudem«, jeśli to nie małoruskie raczej. I pandury węgierskie stąd, pądur, ‘strażnik’.