Słownik etymologiczny języka polskiego/pąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pąć, ‘droga', pierwotnie rodzaju męskiego, »z pąci« jeszcze w 15. i 16. wieku; ocalało w nazwie pątników, ‘pielgrzymów, co święte dróżki (do Częstochowy) odprawiają’; prus. pintis, ind. patha- i pantha-, ‘droga’, grec. patos, ‘ścieżka’, i pontos, ‘morze’ (‘przeprawa’), łac. pons, pontis, ‘most’, niem. Pfad, ‘ścieżka'. W 16. wieku i pątować, pątnikować, ‘pielgrzymować.[1] To samo z samogłoską e w słowie pięta (p.). U wszystkich Słowian tak samo.


Przypisy

  1. Przypis własny Wikiźródeł Błąd w druku; brak zamknięcia cudzysłowu po słowie.