Słownik etymologiczny języka polskiego/okulista
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
okulista, z łaciny, jak i okulary, łac. ocularium, ‘otwór dla oka (oculus) w hełmie’; są i okulaty w 16. wieku, z łac. oculatus (jest nawet, całkiem wyjątkowo, i okulat, dla ‘ostro patrzącego’); taka sama łacina jak femurały, sulejaty itp.; Czesi mają i bryle, brejle, z niem. Brille, Ruś oczki dla ‘okularów’; u nas ocznice, naocznice(!), nie przyjęły się; szkła (szkiełko), jak niem. Glas, raczej o ‘binoklach’.
