Słownik etymologiczny języka polskiego/mudzić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

mudzić, ‘zwlekać, przykrzyć’, zmudzić, zmuda, zmudny; w języku pisemnym mylnie, niby odmazurzone: żmuda, żmudny; złożone z ko-: komudzić, komudny (‘brudny, przykry’, o grzechu, pogodzie, w 15. w.); u Łużyczan to samo, komuda, skomuda, ‘zwłoka’; dublet z ą w cerk.; z półgłoską twardą powtarza się w medł (p. mdły, cerk. izmŭděti, ‘omdleć’); z przedłużonem ū p. myśl. Prasłowo; lit. mausti, ‘tęsknić’, apmaudas, ‘przykrość’, goc. (ga)maudjan, ‘przypomnieć’ (o myśli). Cerk. muditi i mąditi, ‘zwlekać’, słowień. mudi se mi, muchlati, ‘zwlekać’, łużyc. skomda, skomuda, załab. mudi sę. P. mądry.