Słownik etymologiczny języka polskiego/mgnąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

mgnąć, mgnienie, »w okamgnieniu« (w 15. i 16. wieku stale »w ocemgnieniu«, przez t. zw. atrakcję rzeczownika ku przyimkowi; dalej, z niezrozumienia: »w ocymnieniu« i t. p. po narzeczach); częstotliwe migać (oczyma); od ‘przymrużania’ przechód ku ‘śnieniu’ (p. mżyć); na Litwie tylko w tem znaczeniu, pochodnem: migti, ‘usnąć’, prus. en-miguns, ‘zasnął’, a w wokalizacji z oi prus. maigun, lit. miegas, ‘sen’, miegmi, ‘śpię’; w innych językach z k miasto g: łac. micare, ‘migać się’ (o świetle itp.). Tak samo u wszystkich Słowian: cerk. pomidzati oczima, rus. mig, u Łużyczan k: mikać, mik, mikot. Mika z łaciny.