Słownik etymologiczny języka polskiego/mżyć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

mżyć, mżeć, o ‘deszczu drobnym’; o ‘przywieraniu powiek’ (»jeden mżał, drugi palce wystawiał i pytał, ile?«); o ‘miganiu i mrużeniu’; o ‘półśnie’, stąd mżonki (mylnie pisane mrzonki), ‘co się komu przywidzi, przymży’; mżurek, mżurki, ‘zabawa z zasłanianiem oczu’ (‘ciuciubabka’), przestawione rychło w żmurki (już w 16. wieku). Ta sama przestawka u wszystkich Słowian: serb. żmura, ‘ciuciubabka’, żmuriti i żmiriti, czes. żmurziti, słowień. żmati ze mżati, zmieriti (cerk. mĭżariti, o ‘miganiu, mrużeniu oczami’), słowac. hmúrat’ oczima, rus. zażmurit’, żmurki, itd. Pień łączy więc dwa znaczenia: ‘migoci’ (‘wilgoci’, por. mgła i miegoć) i ‘migotania’ (p. mig).