Słownik etymologiczny języka polskiego/menica

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii

menica, dawniej myńca, mynica; i ‘pieniądz’ (»złą menicę bić«), i ‘zakład menniczny’; mincarz i mennicznik, »mennicza stopa«; z niem. Münze, co z łac. monēta. Czesi zostali przy mincy, myśmy ją monetą (monetarny, por. portmonetka, franc. porte-monnaie) zastąpili; podwójne n w mennica mylne. Nazwa łac. monēta od świątyni Juno Monēta, gdzie była menica rzymska.