Słownik etymologiczny języka polskiego/mach

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

mach, machać, machnąć; zamach (do zamachnąć się), odmach (pięścią, »na odmach«), zamaszysty. Urobione przyrostkiem -ch (jak jechać) od ma- w czasowniku manąć, ‘kiwnąć’, istniejącego u nas w narzeczowem zamunąwszy, ‘nagle’, dalej w majak (p.). Pień ma-, słowiański i litewski, o ‘ruchu ręką, okiem‘, ‘kiwaniu’, ‘miganiu’; lit. mo-ti, moju, ‘kiwać ręką’ (cerk. namaiati oczima), mostē, ‘dał znak’, mosuoti, ‘machać’; czes. máwati i manouti, ‘machać’, ‘machnąć’ U wszystkich Słowian machati, maszą albo machają, w tem samem znaczeniu; nierównie bogaciej rozwinięte np. u Serbów.