Słownik etymologiczny języka polskiego/lędźwie

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

lędźwie, wyjątkowo i w liczbie pojedynczej ; lędźwiowy; polęd(ź)wica; brak Litwie; niem. Lende (stare lentī), łac. (z inną samogłoską) lumbus; tu i nazwa dla ‘lathyrus’, lędźwiec w 16. w., dawniej lędziwiec (ale u Stanka 1472 roku lędziniec; czy to nie omyłka?), od podobieństwa do ‘nerki’, niegdyś (a u Czechów i i. dziś jeszcze) od lędźwi nazwanej, czes. ledwina, ‘nerka’, słowień. ledwije i lędwice; u nas w 16. wieku po słowniczkach: »nyrka albo lędźwica«. Cerk. lędwiję (liczba mnoga), rusk. ladwieja i skrócone laszka (por. Lach), itd.