Słownik etymologiczny języka polskiego/kruchta
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() |
kruchta, narzeczowo krufta, krukta, około r. 1500: »ganek albo kruchta«, i kruktha(!), tamto ‘babiniec’, a to ‘krypta, podziemie’, z niem. kruft (dziś Gruft) z grec. łac. crypta, poprzez czes. kruchta, krufta; krypto-, ‘ukryto’, mamy we złożeniach, jak kryptokatolik itp.