Słownik etymologiczny języka polskiego/korczak
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() |
korczak (nazwa herbowa), ogólnie średniowieczne dla ‘naczynia do picia’, ‘kubka wielkiego’, mylnie i dla ‘misy-krzynowu’ (około r. 1500); należy widocznie do korca, boć i ‘czerpak’ znaczy, i nazwę »młyna korzecznika« (z kołem zaopatrzonem w skrzynię) powtarza; więc cerk. krczag, ‘dzbanek’, rus. korczaga, ‘garnek baniasty’, czes. krczah, ‘dzbanek z wąską szyją’ (o których p. karczma), zupełnie odmienne.