Słownik etymologiczny języka polskiego/hołota
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
hołota, zamiast dawnego gołota, ocalałego w ogołocić, por. ten sam stosunek w hardy i gardzić, hańba i ganić: nie pożyczki to czeskie z powodu h; od goły (p.); dawniej: »z nagiego hołoty« (dziś już »nieosobowe«); tak samo hołysz, urobione jak rus. nagisz od nagi; wszystko odpowiada golcowi; u Czechów jest i holomek, z czego Niemcy swoje Hallunke przejęli; u nas w tłumaczeniach Wiślicji 15. wieku; z holomek zrobiono tam i hołomanka albo gołomanka.
