Słownik etymologiczny języka polskiego/gruda
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() | |
![]() |
gruda, grudka, grudzić, grudzień, grudzisty i grudowaty, prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian: cerk. grudije i gruzdije; nazwa grudnia dosyć ogólna, serb. nawet grumen z *grudmen, gruda, czes. hrouda; lit. grudżu, grusti, ‘rozbijać’, grudus, ‘ziarno’, graudus, ‘łupki’, i ‘wzruszający’ (rusk. grust’, grustit’, ‘smutek’, u Serbów i Słowieńców ‘wstręt’, cerk. grąstok, ‘wstrętny’, z ą), graudulis, ‘grzmot’, niem. Grütze (p. gruca), nord. griōt, ‘żwir’, łac. rudus (nasze rudera, p.), ‘gruz’.